Midnight kip
Als ik heel eerlijk ben, was 2024 een behoorlijk lethargisch jaar. In de meeste dingen had ik gewoon weinig zin, en dat is natuurlijk prima, maar ook irritant. De lekkerste dagen waren de dagen waarop het zo hard regende dat naar buiten gaan onmogelijk was. Dan keek ik weer eens naar de zielige overgebleven groenten in mijn koelkast en bedacht wat ik ermee kon. Toen er op een middag een smakeloze selderijrisotto (mocht je dat ooit willen proberen, doe maar niet) aan het pruttelen was, zag ik het boek Midnight Chicken tussen mijn kookboeken staan. Het boek dat ik altijd precies tegenkom wanneer ik het nodig heb.
In dit boek, en ook in het vervolg The Year of Miracles – Recipes About Grief, Love, and Growing Things, zorgt Ella Risbridger ervoor dat je het leven weer ziet zitten. Dat je kunt ontbijten met koffie, gepocheerde eieren met ansjovis en toast in bed, terwijl je een gameplan maakt voor de dag. Dat je naar het zwembad kunt gaan om baantjes te trekken en daarna een warme toffee cake kunt maken in een pan. Dat je, wanneer alles rot is, je midden in de nacht een kip kunt roosteren en deze met je handen kunt eten, met brood en een glas wijn. Het is een receptenboek, maar ik ben van mening dat je receptenboeken altijd gewoon als leesboek moet lezen. Toen ik eenmaal begon, kon ik uiteraard niet meer ophouden met lezen. Op zondag, toen mijn relatie me kwam ophalen om naar de bioscoop te gaan, zag hij nog de restanten van een zeer uitgebreid ontbijt staan, met Midnight Chicken ernaast. Hij bladerde erdoor en refereerde er vervolgens naar als ‘het kippenboek’. De opvolgende weken zou hij het overal tegenkomen, legde hij later uit. ‘Het lag in de wasbak als je aan het douchen was, als je eten maakte was je het aan het lezen in de keuken, ik vond het naast de bank, in bed, achter het gordijn en soms bijna in de koelkast.’ Vanaf dat moment refereerde hij, als bijgelovige Italiaan, ernaar als ‘het vervloekte kippenboek’.
Maar voor mij was het niet vervloekt. Ik kreeg, als ik ook maar drie regels in het boek gelezen had, weer zin om te koken, zin om buiten te zijn, ik maakte een mini moestuin in mijn vensterbank, kreeg zin om brood te bakken, om dinertjes te organiseren en kruiswoordpuzzels te maken op de bank. Ik maakte in het restant van 2024 meer recepten dan de rest van het jaar in zijn totaliteit. Waar ik het meest trots op was, is dat ik het recept ontdekte voor de meest perfecte krokante en toch sappige geroosterde kip. Dit maakte ik een keer laat op de avond met rijst en bittere bladgroenten voor een vriendin toen ze een rotdag had. Toen begreep ik pas echt de essentie van de schrijfster.
Een paar weken later vond ik op een tweedehands markt een schilderij met een grote haan erop. Aangezien haan en kip voor dit verhaal even hetzelfde moeten zijn, kocht ik het uiteraard en hing het trots in mijn slaapkamer. Het was immers een symbool van een soort wederopstanding geworden. Ik overdrijf niet als ik zeg dat de eerste nacht dat de haan bij me kwam wonen zowel ik als mijn slaapkamergenoot beide extreem vreemde dromen hadden. Ik droomde dat er een kippenpoot uit mijn gezicht groeide en hij dat een kip en een gans om zijn been aan het vechten waren. Hij vroeg de volgende dag, terwijl we Turkse eieren aan het maken waren, of het geen slim idee was om het schilderij voor de zekerheid te verbranden. ‘Tuurlijk niet,’ zei ik. Ik kreeg al kippenvel bij het idee.